Powstanie protomieczy datuje się na 15 tysięcy lat przed bitwą o Yavin. Te ważące trzy kilogramy urządzenia ledwie można było nazwać przenośnymi. Potrzebowały one znacznie więcej energii by działać optymalnie, wymagały więc większych ogniw zasilających, niejednokrotnie przekraczających rozmiary ludzkiej dłoni. Tak duże zapotrzebowanie energetyczne można było zaspokoić jedynie poprzez podpięcie mechanizmu broni cienkim i giętkim przewodem do zewnętrznego zasilacza noszonego przy pasie, bądź na plecach.

Jar’kai, określany też mianem Niman, to tradycyjna nazwa stylu polegającego na walce co najmniej dwiema broniami jednocześnie. Wielu wojowników sięgało po ten styl na przestrzeni wieków. Zazwyczaj można było jednak mówić o kilku mistrzach Jar’Kai w danym pokoleniu. Liczni Jedi uczyli się chociaż podstaw Niman, wierząc że taki trening może kiedyś ofiarować im przewagę nad przeciwnikiem.

Sai tok, inaczej „przecięcie ciała na pół”, uważane jest przez Zakon za przejaw rzezi i desakralizację ciała żywej istoty, której należy unikać. Rozcięcie przeciwnika na pół, będące ich zdaniem barbarzyństwem stosowane jest więc zazwyczaj przeciw droidom.

Sai cha opisuje działanie szermiercze polegające na odcięciu głowy przeciwnika jednym szybkim ruchem miecza. Dekapitacja na żywych istotach była stosowana przez Jedi tylko w trakcie śmiertelnie niebezpiecznych bitew, lub mierząc się z niezwykle potężnym przeciwnikiem.

Cho mok jest manewrem polegającym na odcięciu przeciwnikowi nieuzbrojonej kończyny celem unieruchomienia go.

Cho sun to nieelegancki i nieprecyzyjny manewr polegający na odcięciu całej uzbrojonej kończyny przeciwnika.