Dwufazowy miecz świetlny

Dwufazowy miecz świetlny (ang. dual-phase lightsaber) to wariant miecza o rękojeści nie różniącej się zbytnio od klasycznej. W swoim standardowym ustawieniu emituje on ostrze długości 1.3 metra, jednak specyficzna budowa wewnętrzna i skomplikowany mechanizm pozwalają zmienić tryb działania broni i generować nieco węższe ostrze, sięgające nawet 3 metrów. Budowę wewnętrzną charakteryzuje zawarcie w rękojeści dodatkowych kryształów, które można wprowadzić do obiegu wiązki energetycznej. Dzięki temu, zarówno standardowa, jak i wydłużona klinga posiadają właściwości każdego z klejnotów. Nie wymaga to niczego więcej ponad naciśnięcie jednego przycisku.

Zastosowanie takiego mechanizmu pozwala skutecznie zdezorientować przeciwnika podczas walki, daje to ogromną przewagę taktyczną w starciu z osobami, które nie wiedzą o fakcie posiadania przez wojownika dwufazowego miecza. Pomijając element zaskoczenia, wojownik zyskuje właściwie dwukrotnie większy zasięg broni, pozwalający trzymać wrogów na dystans. Jeżeli jednak przeciwnik zdoła ów dystans skrócić, bronienie się przed nim jest niemal niemożliwe bez zmiany trybu broni na standardowy. Powodem tego jest przede wszystkim zwiększony efekt żyroskopowy klingi, który wymaga operowania mieczem oburącz, ale również niewygoda w manewrowaniu ostrzem na krótkim dystansie.

Zbudowanie dwufazowego miecza świetlnego nie jest wiele trudniejsze od stworzenia klasycznej broni świetlnej, wymaga jednak dostępu do wiedzy na temat jego działania – która u schyłku Republiki była w zaniku, a także materiały (kilka kryształów do mieczy), o które w czasach Imperium było trudno. Czasy świetności tych mieczy to wieki poprzedzające i następujące po Wojnach domowych Jedi, kiedy pojedynki na broń świetlną były popularne i częste. Wraz z zanikiem potencjalnych przeciwników uzbrojonych w miecz świetlny, zanikała potrzeba posiadania miecza o zmiennej długości ostrza. W czasach nowej Republiki broń taka uważana była za archaiczna i rzadką, niemożliwą do zakupienia na czarnym rynku.

Wśród mieczy dwufazowych istnieje pewna niewielka i ciekawa podgrupa, charakteryzująca się lekko zmodyfikowaną budową wewnętrzną broni. Zamiast wprowadzać dodatkowe kryształy do obiegu energii, mechanizm wymienia klejnoty aktywnie uczestniczące w procesie generowania klingi. Pozwala to, przy zastosowaniu kryształów o odmiennych właściwościach, na wytworzenie klingi o cechach jednego lub drugiego z nich. U Jedi, mechanizm ten był często połączony z użyciem kryształu Bondar, dzięki któremu miecz posiadał klasyczną klingę zadającą fizyczne obrażenia lub ostrze zdolne jedynie do ogłuszania.

Istnieją wzmianki o tym, że technologię dwufazowych mieczy stosowano również by skracać ostrze i czynić z broni świetlnej przydatne narzędzie, brak jednak informacji o posiadaczach takich wariantów mieczy.

Posiadaczami dwufazowych mieczy świetlnych byli uczniowie Prakseum Jedi: Gantoris i Corran Horn, a także żyjący 400 lat przed bitwą o Yavin Keiran Halcyon.