Forma III: Soresu to najbardziej defensywna z Siedmiu Form, stworzona w czasach gdy blastery zaczęły stawać się popularne. W czasach schyłku Starej Republiki Soresu uważano za jedną z bardziej typowych form, zapewne dlatego, że uczono jego podstaw niemal każdego Padawana, by był w stanie bronić się przed strzałami.

Forma II: Makashi, zwana również Rywalizacją (ang. Contention) bądź Drogą Isalamira, wykształciła się w czasach, w których starcia pomiędzy przeciwnikami uzbrojonymi w miecze świetlne były częste. Bliźniaczo przypominająca dopracowaną do perfekcji szermierkę klasyczną, szybko została uznana za finalną ewolucję walki pojedynkowej, wybieraną przez najbieglejszych fechtmistrzów. Ponieważ jednak po siódmej bitwie o Ruusan Zakon uznał ją za nieprzydatną, w czasach schyłku Starej Republiki, trudno było znaleźć Rycerza Jedi, który posiadałby jakąkolwiek wiedzę na temat tejże Formy.

Forma I powstała tysiące lat przez Wojnami Klonów, kiedy wynaleziono pierwsze miecze świetlne. Ponieważ zauważono, że metody walki bronią białą i świetlną nie różnią się aż tak drastycznie, jak można by sądzić, techniki walki, treningi, ćwiczenia prędkościowe (ang. velocities) i strefy ataku (ang. body target zones) znane w klasycznym fechtunku zostały przeniesione do Shii-Cho w postaci niemalże niezmienionej.

Jar’kai, określany też mianem Niman, to tradycyjna nazwa stylu polegającego na walce co najmniej dwiema broniami jednocześnie. Wielu wojowników sięgało po ten styl na przestrzeni wieków. Zazwyczaj można było jednak mówić o kilku mistrzach Jar’Kai w danym pokoleniu. Liczni Jedi uczyli się chociaż podstaw Niman, wierząc że taki trening może kiedyś ofiarować im przewagę nad przeciwnikiem.