Mistrz Vo’ren Faalo, jak wielu przed nim, opracował własnych schemat treningu walki mieczem świetlnym. Bardzo szybko wielu innych Mistrzów zdecydowało się na wprowadzenie Kadencji Faalo do treningów swych uczniów oraz własnych. Zostało udokumentowane, że kadencje (zarówno w wersji z cylindrami, jak i świecami) ćwiczył Adalric Brandl, jego syn Jaalib oraz młoda Jedi – Fable Astin.

Istnienie holokronu Vo’rena Faalo jest dyskusyjne i należy do domeny legend i plotek. Mówi się, że z holokronu zawierającego osobisty program treningowy Mistrza Faalo korzystał Darth Vader tworząc oprogramowanie swoich zmodyfikowanych droidów serii ASP-19.

Droid sparringowy typu ASP-19 (ang. Asp Lightsaber Training Droid) to specjalnie zmodyfikowany model klasycznego droida ASP. Oddział takich droidów, stworzonych na specjalne zamówienie, był w posiadaniu Dartha Vadera. Lord Sithów trzymał je w swej fortecy na Coruscant, ku zaniepokojeniu służby, która szybko nadała droidom przydomek „zabójców”.
Podobnych modeli, uzbrojonych w treningowe miecze świetlne, używali Jedi z Praxeum Luke’a Skywalkera, niewiele jednak wiadomo o ich oprogramowaniu i wprowadzonych modyfikacjach.

„Księga praktycznych technik szermierki świetlnej” (ang. Book of Practical Lightsaber Technique) to pozycja autorstwa Mistrza Miecza – Vo’rena Faalo, której wszelkie kopie i wydania zostały za czasów Imperium zakazane i – najpewniej – niszczone na szeroką sakalę.

Bliźniacze Słońca (ang. the Twin Suns) to starożytna technika sparringowa niezwykle popularna wśród Jedi za czasów Wielkiej Wojny Sith i Wojny Domowej Jedi. Było to ćwiczenie niezwykle trudne i wymagające. Ćwiczący musiał nie tylko być biegłym szermierzem, czy posługiwać się Mocą w stopniu pozwalającym wykonanie odpowiedniego skoku. Musiał posiadać refleks umożliwiający włączenie miecza, zadanie ciosu i zgaszenie klingi w przeciągu kilku sekund.

Pierwsze treningowe miecze świetlne, zwane również ćwiczebnymi, powstały kilka tysięcy lat przed bitwą o Yavin. Stanowiły bardzo istotny element treningu młodych adeptów Jedi, którzy swój pierwszy kontakt z bronią świetlną mieli w wieku 4-5 lat (i ich odpowiedniku dla ras niehumanoidalnych), gdy wciąż byli niezdarni i nie posiadali pełnej kontroli nad własnym ciałem. Istniały w sumie trzy metody tworzenia takiej broni z czego tylko jedna z nich tworzyła miecze całkowicie bezpieczne i nie powodujące uszkodzeń ciała. Dwie pozostałe odpowiadały na świetlne klingi pozostawiające trafionemu oparzenia czy nawet dotkliwsze rany.