Dwufazowy miecz świetlny (ang. dual-phase lightsaber) to wariant miecza o rękojeści nie różniącej się zbytnio od klasycznej. W swoim standardowym ustawieniu emituje on ostrze długości 1.3 metra, jednak specyficzna budowa wewnętrzna i skomplikowany mechanizm pozwalają zmienić tryb działania broni i generować nieco węższe ostrze, sięgające nawet 3 metrów. Posiadaczami dwufazowych mieczy świetlnych byli uczniowie Prakseum Jedi: Gantoris i Corran Horn, a także Keiran Halcyon.

Pierwsze treningowe miecze świetlne, zwane również ćwiczebnymi, powstały kilka tysięcy lat przed bitwą o Yavin. Stanowiły bardzo istotny element treningu młodych adeptów Jedi, którzy swój pierwszy kontakt z bronią świetlną mieli w wieku 4-5 lat (i ich odpowiedniku dla ras niehumanoidalnych), gdy wciąż byli niezdarni i nie posiadali pełnej kontroli nad własnym ciałem. Istniały w sumie trzy metody tworzenia takiej broni z czego tylko jedna z nich tworzyła miecze całkowicie bezpieczne i nie powodujące uszkodzeń ciała. Dwie pozostałe odpowiadały na świetlne klingi pozostawiające trafionemu oparzenia czy nawet dotkliwsze rany.

Kryształ Bondar, wydobywany w systemie Alderaan, zastosowany w mieczu świetlnym tworzył niestabilną klingę. Jednak zamiast zadawania fizycznych obrażeń, cios mieczem świetlnym uwalniał energię zdolną do ogłuszania przeciwnika. Dlatego też Bondarów często używano przy budowie treningowych mieczy świetlnych Jedi.