Treningowy miecz świetlny

Pierwsze treningowe miecze świetlne, zwane również ćwiczebnymi (ang. practice lightsaber), powstały na tysiąc lat przed bitwą o Yavin, po tym jak Zakon stracił wielu wojowników w bitwie o Ruusan. Stanowiły bardzo istotny element treningu młodych Adeptów Jedi (ang. Jedi Initiate), którzy swój pierwszy kontakt z bronią świetlną mieli w wieku 4-5 lat (i ich odpowiedniku dla ras niehumanoidalnych), gdy wciąż byli niezdarni i nie posiadali pełnej kontroli nad własnym ciałem.

Treningowy miecz świetlnyZ zewnątrz treningowy miecz świetlny niewiele różnił się od tego prawdziwego; klinga mająca standardowe 130 centymetrów długości wydawała charakterystyczny pomruk, była w stanie odbić strzały z blasterów, a także zatrzymać ostrze innej broni świetlnej.  W kwestii mechaniki jednak, ćwiczebny miecz świetlny znacznie różnił się od pierwowzoru i tak, na przestrzeni wieków, wykształciły się trzy metody tworzenia treningowych mieczy świetlnych.

Pierwszą z metod charakteryzowało zastosowanie blokady emitera kontrolującej moc ostrza. Tak zbudowana ćwiczebna broń nie była w stanie przeciąć żadnego materiału, a już tym bardziej ciała sparing-partnera, była więc stosunkowo bezpieczna. Klinga jednak generowała dość wysoką temperaturę (w przeciwieństwie do zwykłych mieczy, które nie wydzielają ciepła) pozostawiając ćwiczącym ślady po oparzeniach jako pamiątki niepowodzeń.  Z takiej broni treningowej najpewniej korzystano u schyłku Zakonu Jedi i Starej Republiki.

Bardzo podobny w działaniu był treningowy miecz, przy budowie którego użyto katracytu (ang. Kathracite), najsłabszego z kryształów Adegańskich. Klinga wytwarzana przez taki miecz była niskiej mocy i choć czyniło ją to dużo mniej niebezpieczną, wciąż zdolna była poważnie uszkodzić ćwiczących, jeżeli nie byli ostrożni.

Trzecia metoda najpewniej odradzała się i wymierała wraz z dostępnością bondarów, które stanowiły najistotniejszy element broni. Ze względu na swe specyficzne właściwości, kryształy te wytwarzały klingę niezdolną do przecinania czegokolwiek, ale skutecznie ogłuszającą istoty żywe. Tego typu treningowe miecze dawano najmłodszym, ze względu na minimalne ryzyko odniesienia obrażeń, bądź utraty życia.

Ze względu na swe zastosowanie dydaktyczne i niską wartość bojową treningowe miecze świetlne były zazwyczaj wypożyczane uczniom do czasu osiągnięcia przez nich rangi Padawanów. W chwili takiej adept otrzymywał nowy miecz, a treningowa broń oddawana była do Zakonu, by służyć kolejnym pokoleniom młodzików (ang. youngling). Z tego właśnie powodu wiele egzemplarzy tej broni zostało zniszczonych w czasie Czystki Jedi wraz z innymi przedmiotami należącymi do Zakonu.